கருவறைத் தஞ்சம்
பெய்து ஓயாத பெருமழை அது,
சுற்றி சுழன்றடிக்கும் சூறைக்காற்று அது.
உலகமே மிரண்டு ஓடும் வேளையிலும்,
உன் சிறு உலகம் என் மார்பில் அடங்கியது.
பயத்தில் நடுங்கிய உன் பிஞ்சு விரல்கள்,
என் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்ட போது,
என் கருவறைக்குள் நீ இருந்த
அதே சுகம் மீண்டும் உயிர்த்தது.
என் கைகளில் இருப்பது உன் உடலல்ல,
என் உடலை விட்டு வெளியே உலவும் என் உயிர்.
நெஞ்சோடு உன்னை நான் இறுக்கி அணைக்க,
நெருங்கி நின்ற மரணமும் தள்ளிப் போனது.
உன் மூச்சுக்காற்று என் கழுத்தில் படர,
என் வியர்வைத் துளிகள் உன்னை நனைக்க,
வார்த்தைகள் அற்ற அந்த மௌனத்தில்,
வளர்ந்து நின்றது நம் பிரபஞ்சக் காதல்.
சுற்றிலும் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியவில்லை,
யாரோ பேசும் சத்தங்கள் காதில் விழவில்லை.
என் மார்பின் சூடும், உன் இதயத்தின் துடிப்பும்,
ஒன்றோடொன்று பேசிக் கொண்டன.
கண்ணே... என் கண்மணியே...
தாயின் மடி உனக்கு என்றும் சிம்மாசனம்.
இந்தத் தூரிகை தீட்டிய சித்திரத்தில்,
வண்ணங்களை விட நம் பாசமே அதிகம்.
காலம் மாறலாம், காட்சிகள் மறையலாம்,
உன் வயது கூடி நீ தூரம் போகலாம்.
ஆனால், இந்தத் தாயின் நெஞ்சில்
உன் அணைப்பின் தடம் என்றும் அழியாது.
இடி விழுந்தாலும், புயல் அடித்தாலும்,
உன்னைத் தாங்க என் கைகள் உண்டு.
உயிரே... நீ பயப்படாதே,
உன் தாயின் இதயம் உனக்கான புகலிடம்!
உன் சிறு இதயம் வேகமாகத் துடிப்பதை நான் உணர்கிறேன்,
ஆனால் அது என் மார்பில் அமைதியடைகிறது.
உன் மௌனமே என் காதுகளுக்கு இசையாகிறது,
வார்த்தைகள் தேவையில்லை.
இந்த நொடி நீண்டு கொண்டே இருக்கட்டும்,
இந்த அணைப்பு என்றும் அழியாத ஓவியமாகட்டும்.
நீ என் மடியில் உறங்குவது போல்,
நான் உன் நம்பிக்கையில் உறங்குகிறேன்.
