என் கதை... என் பயணம்... என் அடையாளம்.

[JsB]

"வெற்றிக்காக ஓடிய நான்... ஒரு நாள் மயங்கி விழுந்தேன்!"
 

நான் ஒரு ஓட்டப்பந்தய வீராங்கனை. பள்ளியில் நடந்த எந்த ஓட்டப்பந்தயமாக இருந்தாலும், முதல் இடம் என்றால் அனைவரின் நினைவிலும் என் பெயர்தான். ஒவ்வொரு போட்டிக்கும் முன்பும்,"இந்தப் போட்டியிலும் இவள்தான் ஜெயிப்பாள்..."என்று என் ஆசிரியர்கள் பெருமையுடன் கூறுவார்கள். அந்த நம்பிக்கையே எனக்கு மிகப்பெரிய பலம்.

ஆனால்... அந்த ஒரு நாள் மட்டும் என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத நாளாக மாறிவிட்டது.

போட்டி நடந்த அன்று எனக்கு கடுமையான காய்ச்சல். உடல் சோர்வாக இருந்தாலும், என் ஆசிரியர்கள் என் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையை உடைக்க மனம் வரவில்லை. அதனால், அந்த காய்ச்சலோடும் களத்தில் இறங்கினேன்.

விசில் ஒலித்தது... என் கால்கள் வழக்கம்போல் வேகமாக பறந்தன. வெற்றிக்கோடு இன்னும் சில அடிகளே தூரத்தில் இருந்தது. அப்போது திடீரென்று என் கண்கள் இருண்டன... உலகமே சுழல்வது போல இருந்தது... அடுத்த நொடியே மயங்கி தரையில் விழுந்துவிட்டேன்.

அந்த விழுதல் வெறும் உடலின் விழுதல் மட்டுமல்ல... என் ஆசிரியர்கள் என் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை விழுந்துவிட்டதாகவே அந்த வயதில் நான் உணர்ந்தேன். அந்த வேதனையே எனக்கு மிகப்பெரிய தோல்வியாக இருந்தது.

நான் கீழே விழுந்ததைப் பார்த்த என் ஆசிரியர்கள் பதறியபடி ஓடி வந்து என்னைத் தூக்கிக்கொண்டு அவசர சிகிச்சை அறைக்குச் சென்றார்கள். முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து, காற்று வீசச் செய்து, காய்ச்சலுக்காக மருந்து கொடுத்து என்னை கவனித்துக் கொண்டார்கள். அவர்களின் அந்த அக்கறை, அந்த அன்பு... இன்றுவரை என் மனதில் அழியாத நினைவாக இருக்கிறது.

இன்றும் அந்த நாளை நினைத்தால்கூட என் கண்கள் கலங்கிவிடுகின்றன. வெற்றி பெற முடியாததற்காக அல்ல... என்னை முழுமையாக நம்பியிருந்த என் ஆசிரியர்களின் எதிர்பார்ப்பை முதன்முறையாக நிறைவேற்ற முடியாமல் போனதற்காக.

அந்த நாள்தான் எனக்கு ஒரு உண்மையை உணர்த்தியது...
சில தோல்விகள் நம்மால் ஓட முடியாததால் வருவதில்லை... நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு ஓடிய பிறகும், உடல் நம்மைத் தாங்க முடியாமல் போனதால் வருகிறது. அந்தத் தோல்விகளுக்கு நாமே காரணமில்லை.

[JsB]

"பசிக்குதுன்னு சொன்னார்... ஆனால் பசி வயிற்றுக்கில்லை!"





நான் வேலை செய்யும் இடத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம் இது.

ஒரு நாள் மதிய நேரத்தில், இரண்டு தமிழ் உணவகங்களில் ஒன்றில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது, ஒரு குடிபோதையில் இருந்தவர் என் மேசை அருகே வந்து, "எனக்கு ரொம்ப பசிக்கிறது... சாப்பாடு வாங்க பணம் இல்லை..." என்று கேட்டார்.

அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் மனம் கேட்கவில்லை. உடனே சில பணத்தை அவரிடம் கொடுத்து, "போய் சாப்பாடு வாங்கிச் சாப்பிடுங்கள்" என்று சொன்னேன்.

ஆனால் அடுத்த நிமிடமே அவர் அந்தப் பணத்தில் பீர், சிகரெட் வாங்கக் கேட்டதைப் பார்த்ததும் எனக்குள் இருந்த கருணை கோபமாக மாறிவிட்டது.

உடனே கவுண்டருக்குச் சென்று, நான் கொடுத்த பணத்தை அவரிடமிருந்து திரும்பப் பெற்றேன். அவரை நன்றாகக் கண்டித்தேன். "பசி என்று பொய் சொல்லி யாருடைய இரக்கத்தையும் ஏமாற்றாதீர்கள். உண்மையில் பசித்தால் உணவைக் கேளுங்கள்; மது, சிகரெட்டுக்காக அல்ல," என்று புத்திமதியும் சொன்னேன்.

கோபத்தில் பாதி சாப்பாட்டையே விட்டுவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

ஆனால் சில அடிகள் நடந்த பிறகு மனசாட்சி என்னை விடவில்லை.

அவர் செய்தது தவறு. அதற்காக அவருடைய பசியும் உண்மையாக இருக்கக்கூடாதா என்ற எண்ணம் தோன்றியது.

மீண்டும் அந்த உணவகத்திற்குச் சென்று, உணவக உரிமையாளரிடம், "அவருக்கு ஒரு சாப்பாடு மட்டும் கொடுத்து அனுப்புங்கள். இதோ அதற்கான பணம்," என்று சொல்லிவிட்டு அமைதியாக அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டேன்.

அன்று எனக்குப் புரிந்தது...

இரக்கம் என்பது ஏமாளித்தனம் அல்ல. அதே நேரத்தில், கோபம் என்பது மனிதநேயத்தை இழப்பதும் அல்ல. தவறைத் தட்டிக்கேட்கலாம்; ஆனால் பசியைத் தண்டிக்கக் கூடாது.

[JsB]

இன்று எனக்கு திடீரென்று Durian சாப்பிட வேண்டும் என்று தோன்றியது.

அதனால்தான், ரெடியாக பேக் செய்து வைத்திருந்த Durian பழத்தை வாங்கினேன்.

எனக்கு முழு Durian வாங்கி அதைத் திறக்கத் தெரியாது. அதனால் ஆசை வந்தால் இப்படி ரெடியாக பேக் செய்து வைத்திருப்பதை வாங்கிச் சாப்பிடுவது வழக்கம்.

ஆனால், ஒரு விஷயம் சொல்லணும்...

யாராவது முதல் முறையாக Durian சாப்பிட நினைத்தால், இப்படி ரெடியாக பேக் செய்ததை வாங்காதீர்கள். இதன் சுவையும் மணமும் கொஞ்சம் குறைந்திருக்கும்.

புதிதாக (Fresh) பழத்தை வாங்கி, அப்போதே திறந்து சாப்பிட்டால்தான் Durian-ன் உண்மையான சுவையையும் கிரீமியான பதத்தையும் முழுமையாக ரசிக்க முடியும்.

சில பழங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம். ஆனால் Durian மட்டும் சரியான நேரத்தில் கிடைத்தால் தவறவிடாதீர்கள்!

உங்களுக்கு Durian பிடிக்குமா? ❤️ இல்லை அதன் வாசனைக்கே ஓடிடுவீங்களா? 😄

[JsB]

வழியில் கண்ட அழகு...
வழியில் நடந்தேன்... வாழ்க்கையை நினைத்தபடி...
அப்போது, ஒரு சிறிய பறவை அமைதியாக மண்ணைத் தொட்டு நடந்தது.
அது எனக்குச் சொல்லாமல் சொன்னது...

"பறக்கத் தெரிந்தவனும், எப்போது தரையில் நடக்க வேண்டும் என்பதை அறிவான்."

அவசரமாக ஓடும் உலகத்தில், அமைதியாக வாழ்வதும் ஒரு கலை.
சிறகுகள் இருந்தும் ஆணவம் இல்லை... சுதந்திரம் இருந்தும் ஆர்ப்பாட்டம் இல்லை...

இயற்கை தினமும் பாடம் நடத்துகிறது... அதை ரசிக்க ஒரு மனம் இருந்தால் போதும்.

"வழியில் கண்ட அந்தப் பறவை...
சில நொடிகள் மட்டுமே என் கண்களில் இருந்தது;
ஆனால் அது கற்றுக் கொடுத்த அமைதி,
என்றும் என் மனதில் இருக்கும்."

[JsB]

வெயிலும்... சொல்ல முடியாத மன அழுத்தமும்...

வெயில் கொளுத்திப் போட்டுக் கொண்டிருக்கும் நேரம்... ஏனோ மனதில் ஒரு விதமான பதற்றத்தை உண்டாக்குகிறது. சுற்றிலும் மக்கள் நடமாடிக் கொண்டிருந்தாலும், உலகமே வெறிச்சோடி இருப்பது போன்ற உணர்வு தோன்றுகிறது.

சூரியன் உச்சியில் நிற்கும் அந்த நண்பகல் நேரத்தில், சாலைகளில் இருந்து எழும் அனல், காற்றில் கலக்கும் வெப்பம், நிழல் கூட ஆறுதல் தராத சூழல்... இவை அனைத்தும் சேர்ந்து மனதை ஏதோ ஒரு பாரத்துடன் அழுத்துகின்றன.
அந்த நேரத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருந்த மனமும் அமைதியாகி விடுகிறது. காரணமே இல்லாமல் சிந்தனைகள் அதிகரிக்கின்றன.

சிறிய விஷயங்கள்கூட பெரிதாகத் தோன்றுகின்றன. வெயிலின் வெப்பம் உடலை மட்டும் அல்ல, மனதையும் சோர்வடையச் செய்கிறது.

ஒருவேளை அதனால்தான் பலருக்கு நண்பகல் நேரம் மிகவும் நீளமாகக் கடப்பது போலத் தோன்றுகிறது. கடிகாரத்தின் முட்கள்கூட மெதுவாக நகர்வது போல இருக்கும். மாலை எப்போது வரும் என்று மனம் காத்திருக்கிறது.

ஆனால் மாலை காற்று வீசத் தொடங்கியதும், இயற்கை மீண்டும் உயிர் பெறுகிறது. அதேபோல் மனமும் மெதுவாக இலேசாகிறது. அதனால் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் ஒரு உண்மை...

"எந்த வெப்பமும் நிரந்தரமில்லை... எந்த மன அழுத்தமும் முடிவில்லாததல்ல. கொஞ்சம் பொறுத்திருந்தால், ஒவ்வொரு கொளுத்தும் நண்பகலுக்கும் ஒரு குளிர்ந்த மாலை நிச்சயம் உண்டு."

[JsB]

வெயிலின் வெப்பத்தில்...
Matchaவின் குளிர்!


அனல் வீசி கொளுத்தும் வெயிலில்,
உடல் முழுவதும் வெப்பம் குடியிருந்த நேரம்...
கையில் இருந்தது ஒரு Magnum Matcha Crumble...
முதல் கடியில் உடைந்த பெல்ஜியன் சாக்லேட்டின்
கிராக் சத்தம், அடுத்த நொடியில்
நாவை வருடிய Matchaசாவின் மென்மை...
வெயிலின் கோபத்தை ஒரு கணத்தில்
மறக்க வைத்தது...
ஒவ்வொரு கடியும் ஒரு சின்ன மகிழ்ச்சி...
ஒவ்வொரு சுவையும் ஒரு இனிய நினைவு...
அவசரமாக அல்ல...அமைதியாக...
ரசித்து...ருசித்து...
வெயிலை வெல்ல குளிர் மட்டும் போதாது,
அந்த குளிரை மனதார ரசிக்கும்
மனசும் வேண்டும்...
இன்று அந்த மனசுக்கு...கிடைத்த இனிய பரிசு...
ஒரு Magnum Matcha Crumble

நீங்கள் Ice cream பிரியர்களா, Friends?

Ice cream மட்டும் இல்லை...
இனிப்பு அல்லது சர்க்கரை அதிகம் உள்ள உணவுகளை சாப்பிட்ட பிறகு,
ஒரு டம்ளர் வெதுவெதுப்பான தண்ணீர் குடிக்கும் பழக்கத்தை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது உடலை நீர்ச்சத்துடன் வைத்திருக்க உதவும். சிறுநீர் வழியாக உடலின் கழிவுப் பொருட்கள் வெளியேறவும் உதவுகிறது.
சிறிய நல்ல பழக்கங்கள்... பெரிய ஆரோக்கியத்தை தரும்! ❤️

அன்புடன்,
🌹 JSB 🌹