என் கனத்த இதயத்தை
பிரதிபலிப்பது போல
கருமேகங்கள் சூழ்ந்திருந்தது
வானில்
இரவு வந்து சேரும் முன்பே
இருள் பூமியெங்கும் பரவியது…
வானத்தை நோக்கி
கண்களை நிலைநிறுத்தியிருந்த வேளையில்
பறந்து வந்த ஒரு மழைத்துளி
முகத்தில் விழுந்தது…
இங்கே இப்போதும்
மழை பெய்துகொண்டே இருக்கிறது
வானத்துக்கு ஏன் இவ்வளவு
கண்ணீர் சிந்த வேண்டியுள்ளது?
விடைபெற்ற ஆண்டை நினைத்ததாலா?
அல்லது விடியத் தொடங்கும்
நம்பிக்கைகளின்
ஆனந்தக் கண்ணீரா?
யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல்
காலம் வழுக்கி விலகிச் செல்கிறது
ஒவ்வொரு புதிய ஆண்டையும்
கொண்டாட்டத்துடன் வரவேற்கும்போது
நினைவில் கொள்ள மறக்கும் ஒன்று உண்டு
ஆயுளின் நீளம்
குறைந்து கொண்டிருக்கிறது
என்ற உண்மை…
சில நேரம் ஏன் என்று தெரியாமல்
மனம் கவலை கொள்கிறது
மகிழ்ச்சியாய் இருக்கின்ற வேளையிலும்
துன்பத்தை நினைத்து கவலை கொள்கிறது
வாழ்க்கை
ஒரு நடைபாதை போல
கவலை
காலடியில் கிடக்கும்
கூழாங்கற்கள் போல
ஒவ்வொன்றையும்
எடுத்து விலக்கினால்
நடை நின்றுவிடும்;
தள்ளிச் சென்றால்
பாதம் வலிக்கும்
கவலை இல்லாத வாழ்க்கை
வெறுமையான வானம்;
வாழ்க்கை இல்லாத கவலை
திசையற்ற மேகம்.
சில கவலைகள்
நம்மை உடைக்கின்றன,
சில
உருவாக்குகின்றன.
இரண்டுக்கும் நடுவே
நாம்
வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.
கவலைக்குள்
மூழ்காமல்,
வாழ்க்கையை
தொலைக்காமல்
நம்பிக்கையின் ஒளியால்
விடியலை எழுப்பும் வரை
சற்றே உறங்கி
மீண்டும் விழித்தெழுவோம்…
***Joker***
