மழைத் துளிகள் மெதுவாய் விழும்போது,
உன் நெருக்கம் என் சுவாசத்தில் கரைந்தது,
ஒவ்வொரு துளியும் உன் முத்தம் போல்,
என் தோலில் காதல் கவிதை எழுதினது.
நாம் கைகளில் கைகளைப் பொருத்திக் கொண்டபோது,
காடு கூட நம்மைப் பார்த்து மௌனமடைந்தது,
உன் விழிகள் சொன்ன மௌன மொழியில்,
என் உள்ளம் முழுக்க நீயே நிரம்பினாய்.
மலர்ந்த பூக்களின் வாசனையைவிட,
உன் அருகில் இருக்கும் நிமிடம் இனிமைதான்,
மண்ணின் வாசனையில் நம் நட்பும் காதலும்,
மழையில் நனைய நெருக்கம் ஆனது.
மழையில் நனையவே, நம் ஓரமுள்ள நிழலில்,
உன் முத்தம் என் உலர்ந்த விழிகளைச் சுட்டியது,
அந்த நொடி... உலகமே நிறுத்தப்பட்டது,
மழை கூட நம் காதலுக்குத் தாளம் போட்டது.
பசுமை இலைகளில் விழும் துளி போல,
நீ என் மீது மெதுவாய் சாய்ந்தாய்,
காற்று நம் அருகே முத்தமிட்டது,
நம் புன்னகையில் காதல் வெளிச்சம் பொங்கியது.
உன் சிரிப்பில் பூமி சுருங்கி நம் இடையே வந்தது,
நம் இதயங்கள் ஓர் ஓரத்தில் ஒன்றாயின,
நனையும் பாதையில் நாங்கள் நடந்தபோது,
ஒவ்வொரு அடியிலும் காதல் மலர்ந்தது.
இயற்கை முழுவதும் நம் காதலுக்குச் சாட்சி,
மழைதுளிகள் கூட நம் முத்தங்களை எண்ணின,
அழகின் உச்சி ஆன அந்த மழைக்காலம்,
நம் அன்பு துளிகளால் சங்கீதம் ஆனது.
நீயும் நானும் – மழையிலும் மண்ணிலும்,
நொறுங்காத நிழல்கள் போல ஒட்டிப் பினைந்தோம்,
ஒரு முத்தத்தில் ஆரம்பமான காதல்,
மழையில் நனைந்தது... என்றும் பசுமையாய் வாழ்கிறது
