ஒரு தாய்மையோடு எழுதப்படிருக்கிறது கவிதை, அலையாடுதலின் சுகமே தனி சுகம் தான்
//திரும்பிச்சென்ற அலைகள் விட்டுப்போன
பிசுபிசுப்பை கழுவிவிட வரும் புதிய அலை
இந்தமுறை மனதில் அழுத்தமாக அப்பிச்செல்கிறது
கூடுதலாய் சந்தோச பிசுபிசுப்பை...
//
இந்த வரிகள் சென்னையையும் கடலையும் நான் எவ்வளவு இழந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று யோசிக்க வைத்துவிட்டது, அந்த அளவுக்கு கடல் பைத்தியம் நான், கடலுக்காக அலுவலகம் மட்டம் போட்ட காலங்கள் எல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வந்து போகின்றன
உச்சி மதிய வேளையில், நீல வானமும், உக்கிரமாய் பொங்கும் வெயிலும் நெளியும் கடலை ரசிப்பதில் கூட தனி இன்பம் இருக்கிறது
//உள்ளங்காலுக்குக் கீழே உருவாக்கும் குறுகுறுப்பில்
கரைந்துபோகிறது சேர்ந்துகிடந்த சோர்வு...
//
இந்த கவிதையில் வரும் ஒரே பிழை, கடலில் கால் நனைக்கையில் சோர்வு விழித்துக் கொள்கிறது எனும் வரிதான், ஒரு வேளை கவிஞர் இந்த அர்த்தம் வரவே எழுதியும் இருக்கலாம், எனினும் இந்த கவிதைக்கும் அந்த வரிக்கும் சம்பந்தமில்லை
பகிர்வுக்கு நன்றிங்க அனு
